كه‌مناڵ بووم هه‌ر نیوه‌شه‌وێك

له‌ ده‌رگاكه‌مانیان بدایه‌.. ده‌مووت:

- دایه‌گیان مه‌یكه‌ره‌وه‌.. دێوو درنجن هاتوون من بدزن..

ئێستاش له‌ چه‌رخێكداكه‌ هه‌موو شه‌قامه‌كانى

شانه‌ى زاوزێى دێوو درنجن..

دڵم وه‌كو كێوێكى ئاسنین

به‌كۆڵمدا داوه‌و

له‌ده‌رگاى دڵى ئه‌و كچه‌ جوانانه‌ ده‌ده‌م 

كه‌ ده‌مناسن‌و نامناسن..

كچێك نیه‌.. له‌م شاره‌ شووشه‌یه‌دا 

له‌ دڵى خۆیدا بمشارێته‌وه‌و

له‌ قامچى و گورزى ئاگرینى ته‌نیایى بمپارێزێ. 

كچێك نیه‌.. پرچه‌كه‌ى بۆ په‌ره‌سێلكه‌ى

شیعره‌ تازه‌كانم

بكاته‌ هێلانه‌..

هه‌ر كچێك نیه‌..

هه‌رنه‌بێ پرچه‌كه‌ییم بۆ بكاته‌ سێداره‌…

نه‌ْ كچێك نیه‌ هه‌ر گوێم لێ بگرێ…

ئه‌مه‌ دێوو درنج نیه‌ كه‌ له‌ ده‌رگاى به‌ردى

دڵه‌كانتان ده‌دا… ئه‌ى نازداره‌كان…

شاعیره‌… شاعیر…!

تــــــــو چـــــــــــــه دانی که پسِ هر نگهِ ساده یِ مــــــــن

چــــــــه جــــــــنونی، چــــــــه نیازی، چــــــــه غمیست...؟

یا نگاهِ تو کــــــــه پُر عــــــــصــــــــمــــــــت و نــــــــــــــــاز

بر مــــــــن اُفتد چــــــــه عذاب و ستــــــــمــــــــیست

پوپــــــــکَم ، آهُــــــــــــــــوکَــــــــم

تــــــــا جــــــــنــــــــون فاصله ای نیست ازینجا که منم

مــــــــگــــــــرم سوی تو راهی باشد

چــــــــون فــــــــروغِ نگــــــــهَــــــــت...

عبدالله‌ په‌شێو

هه‌موو شتێك جوانه‌ له‌ تۆ:

سۆزی گه‌رم،

بزه‌ی نه‌رم،

دڵته‌ڕیت و چێژی ناسك،

جار جار چرپه‌ی تێكه‌ڵ شه‌رم.

٭٭

چه‌نده‌ جوانه‌:

قژی ته‌نكی سه‌ر ناوچه‌وان،

كه‌ وه‌كو ته‌م سه‌ما ده‌كا

له‌سه‌ر به‌فر و گوڵ ئه‌رخه‌وان.

٭٭٭

هه‌موو شتێك جوانه‌ له‌ تۆ:

ورده‌ نیگا،

چاو و برۆ،

گێڕانه‌وه‌ی بیره‌وه‌ریت،

باسی خۆشی و ده‌رده‌سه‌ریت،

باسی ده‌سته‌خوشكانی خۆت،

باسی شیعری بێ تام و بۆت،

باسی دواڕۆژ،

باسی ناوماڵ،

باسی ناوی یه‌كه‌م مناڵ!

((بابا تاهیری هەمەدانی))

غـوبـار گرتوویـه‌ ئـه‌م هـه‌رده‌، بـڵێـم چـی؟

کـه‌ دڵ کـه‌یلـی غـه‌م و ده‌رده‌‌، بڵێم چی؟

گـوڵێکـم چـانـد‌ لـه‌ بـه‌ر دامـانـی ئـه‌ڵوه‌نـد

له‌ به‌ختـی من ئه‌ویش زه‌رده‌، بڵێم چـی؟

شاعیری گەورەی کورد

((بابا تاهیری هەمەدانی))

"هەژار"

له چه‌شـنی ئاگرن کوڵمی گه‌شــی تۆ
له مار حه‌ســته‌مترن پرچی ڕه‌شــی تۆ
بڵێم وه‌ک چی ده‌چی؟ هه‌ر گوڵ ده‌زانم
له گوڵ ناســـکتره ناســـک له‌شــی تۆ

"هەژار"

لەتیف ھەڵمەت

کە منداڵ بوم 

شەیدای پەپولەیەکی ئاڵ بوم

شەوێ پەپولەکە سووتا

کە پێ گەییم شەیدای کچێکی چاو کاڵ بوم

لە روباری ئاوێنەی چاوەکانی دا

دڵم ئەچوو بە قووتا

کچەکە ڕۆی ، ون بوو ، لە ناو رەشە بایەکی بزوتا

کە گەورەش بووم 

وەکو دار بەرویەک ھەڵچوم 

شێت و شەیدای وڵاتێک بووم

وا لە دڵی ھەزارھا ڕەش و ڕووتا 

لەتیف ھەڵمەت

سەیرکە

چەند سادەم من

لەسەر ئەو ڕیگەیە دانیشتوم

کە هەرگیز تۆی پیا نایەیت !!

سەیرکە،

جەند ئاڵۆزی تۆ

بە هەمو رێگاکاندا ئەڕۆیت

تەنها ئەو ڕێگەیە نەبێت

کە ئەتهێنێتەوە ناو دڵی من...........!!!

چکامه ی زیبای سهراب سپهری

صدا کن مرا

صدای تو خوب است

صدای تو سبزینه ی آن گیاه عجیبی است

که در انتهای صمیمیت حزن می روید

در ابعاد این عصر خاموش

من از طعم تصنیف در متن ادراک یک کوچه تنهاترم

بیا تا برایت بگویم چه اندازه «تنهایی» من بزرگ است

و تنهایی من شبیخون حجم ترا پیش بینی نمی کرد

و خاصیت «عشق» این است

کسی نیست

بیا زندگی را بدزدیم، آن وقت

میان دو «دیدار» قسمت کنیم

بیا با هم از حالت سنگ چیزی بفهمیم

بیا زودتر چیزها را ببینیم

ببین عقربک های فواره در صفحه ی ساعت حوض

زمان را به گردی بدل می کنند

بیا آب شو مثل یک واژه در سطر خاموشی ام

بیا ذوب کن در کف دست من جرم نورانی «عشق» را

مرا گرم کن

و یک بار هم در بیابان کاشان هوا ابر شد

و باران تندی گرفت

و سردم شد، آن وقت در پشت یک سنگ

اجاق «شقایق» مرا گرم کرد .

در این کوچه هایی که تاریک هستند

من از حاصل ضرب تردید و کبریت می ترسم

من از سطح سیمانی قرن می ترسم

بیا، تا نترسم من از شهرهایی که خاک سیاشان چراگاه جرثقیل است

مرا باز کن مثل یک در به روی هبوط گلابی در این عصر معراج پولاد

مرا خواب کن زیر یک شاخه ی دور از شب اصطکاک فلزات

اگر کاشف معدن صبح آمد، صدا کن مرا

و من در طلوع گل یاسی از پشت انگشت های تو بیدار خواهم شد

و آن وقت

حکایت کن از بمبهایی که من خواب بودم و افتاد

حکایت کن از گونه هایی که من خواب بودم و «تر شد»

بگو چند مرغابی از روی دریا پریدند.

در آن گیر و داری که چرخ زره پوش از روی رویای کودک گذر داشت

قناری نخ زرد آواز خود را به پای چه احساس آسایشی بست؟

بگو در بنادر چه اجناس معصومی از راه وارد شد ؟

چه علمی به موسیقی مثبت بوی باروت پی برد ؟

چه ادراکی از طعم مجهول نان در مذاق رسالت تراوید ؟

و آن وقت من مثل ایمانی از تابش «استوا» گرم

ترا در سر آغاز یک «باغ» خواهم نشانید.

دەباهەرخۆم بۆدوری تۆ خەم بخۆم

ڕۆژێك هەردێت ئەم شارە جێبهێڵم و بڕۆم

دڵی شوشەم عاشقێكی مەست شكانی

هەرچی شەرابی گەنجێتیم بوو ڕژانی

چی ئەبوو گەر نەم گوتایە چی ئەبووگەر

هەرچی یەكم بویستایەلە لام بوایە بی دەردی سەر

تۆی درەخت بۆم ببویتایە

هەم بەسایە هەم سێبەر

چی ئەبوو گەر نەم گوتایە چی ئەبوو گەر

"رضا احسان پور"

مادرم شاعر نیست 

در عوض نصف غزل های جهان را گفته 

شعر را می‌فهمد 

مادرم قافیه‌ی لبخند است 

وزنِ احساس 

ردیفِ بودن

مادرم مثنوی معنوی است

حافظ و سعدی و خیام و نظامی ...

اصلاً

مادرم شعرترین منزوی است

من رباعی هستم

خواهرانم غزل‌اند

پدرم شعر سپید

خانه‌ی ما شب شعر

صبح، بیدل داریم

با کمی نان و پنیر

ظهر، سهراب و عطر ریحان

شب، رهی یا قیصر

مادرم شاعر نیست

در عوض نصف غزل‌های جهان را گفته

دفتر شعرش: آب

ناشرش: آیینه

و محل توزیع: خانه‌ی کوچک ما ...

"رضا احسان پور"